Opritje 2

 Het probleem van hoogbegaafde mensen is dat ze heftige gebeurtenissen, moeilijk kunnen afsluiten die blijven dagen in hun hoofd zitten. Deze blog helpt me daar wel bij, dat moet gezegd worden. Mijn gedachten parkeren zeg ik altijd. 

Het opritje is er gekomen. En ik ben er blij mee. Er schijnt 1 parkeerplaats vervallen te zijn. Maar dat was niet afgesproken en daar ga ik ook niet over. De jongens die het gemaakt hebben, hebben hartstikke goed werk geleverd niks dan lof. 

Maar waar ik me aan geërgerd heb is dat een bewoner hier in de straat, nota bene zelf een ex ambtenaar van de gemeente Heerlen deze jongens die gewoon in opdracht werken voor rot werden uitgescholden. Ze hebben het altijd voor de jongeren dat die agressief zijn en dat ze de hulpverleners lastig vallen, maar ik werd een betere beleerd. De scheldende man loopt tegen de 80 jaar aan. Wat een agressie ongelooflijk. Het hele banale aan het verhaal is dat hij aan de overkant woont en geen last heeft van de ingreep.  

Als je stamboom maakt, dan kom je nog al wat tegen. De scheldend persoon is verwand met een familie Crutzen niet mijn familie, maar in mijn stamboom staan 5 verschilden families Crutzen. De schoonvader van deze man dus de vader van zijn vrouw was een oorlogsmisdadiger, die heel wat mensen de dood ingejaagd heeft  de opa van zijn vrouw had nog meer aanklachten aan zijn broek hangen.  Beide zijn voor het Maastrichtse tribunaal moeten verschijnen dwz dat ze hoogstwaarschijnlijk in de bak hebben gezeten voor oorlogsmisdaden. En nu kun je wel zeggen je kunt de kinderen niet verantwoordelijk maken voor de daden van de ouders, dat klopt, maar ze worden wel opgevoed door deze mensen en sommige trekjes herken je dan toch weer steeds terug. Het tegen elkaar uitspelen, de agressiviteit. De schijnheiligheid. Elke zondag naar de kerk, waar ze ja en vooral amen zeggen, maar in werkelijkheid zo a-sociaal zijn als de pest. Witgepleisterde graven zou mijn vader zeggen.  Van buiten mooi wit, maar in hun ziel git zwart.  

Maar één ding is duidelijk geworden. Ik heb de straat leren kennen. De mensen die menen dat zo heel sociaal zijn, zijn dat totaal niet.  Als ze iets van hunzelf moeten afstaan terwijl het in principe van iedereen is. Dan is het sociale voorbij. Dan gunnen ze het licht in andermans ogen niet. Je hebt mensen die zo zwak zijn een ex-politie agent die de wet niet kent en de regels die we met elkaar hebben afgesproken. Die een aanvraag voor een opritje ziet, als “je wilt altijd je zin hebben” nee dat is niet zo. De regels zijn duidelijk. Ik doe een aanvraag. Daar moet binnen 6 weken op gereageerd worden, men kan het goedkeuren of afzeggen. Zegt men het af, dan kan ik binnen 6 weken daarin beroep tegen gaan. En dan wordt het weer bekeken en ik kan het voorleggen aan een geschillencommissie. Die daar een bindende uitspraak over doet  wordt het dan weer afgekeurd, dan leg ik me daar bij neer. Zo simpel als maar wat. Maar als je niet met elkaar in gesprek gaat, dan is het woonplezier voorbij.  Dat is jammer.